کتاب نیوشا فصل اول: سقوط آزاد از ابرها چرخ چمدون‌های "لویی‌ویتون" روی سرامیک‌های سالن پروازهای ورودی فرودگاه امام لق‌لق می‌خورد. نیوشا هنوز مستِ بوی قهوه‌های استانبول و خریدهای پاساژ "زورلو" بود و داشت برای راننده لکسوس‌شون دست تکون می‌داد که بیاد جلوی در. خشایار اما سرش توی گوشی بود؛ یهو وسط سالن خشکش زد. رنگش شد عین گچ دیوار. فقط یه جمله گفت: «نیوشا... بدبخت شدیم... دلار...». و بعد، صدای افتادن گوشی و خود خشایار که مثل یه درخت تنومند پهن زمین شد. همه‌چی توی یه ثانیه عوض شد؛ از بوی عطر گرون‌قیمت رسیدیم به بوی تند الکل و صدای آژیر آمبولانس. خشایار حتی به بیمارستان هم نرسید. سکته و، تمام. هفته‌های بعد مثل یه خواب کابوس‌وار گذشت که روی دور تند زده باشن. مراسم خاکسپاری توی بهشت‌زهرا شلوغ بود، اما نه به خاطر دوست و آشنا؛ نصف جمعیت طلبکارایی بودن که بوی ورشکستگی به دماغشون خورده بود. چک‌های خشایار یکی‌یکی برگشت می‌خورد. نوسان دلار، جنس‌هایی که توی گمرک مونده بود و بدهی‌های سنگین، مثل موریانه زندگی لوکسشون رو خورد. قانون بی‌رحم اقتصاد شوخی نداشت. خونه دوبلکس فرمانیه؟ فروخته شد. ویلای شمال؟ توقیف شد. ماشین‌ها؟ رفتن پای چک‌ها. نیوشا موند و یه دنیا تنهایی و یه واقعیت که مثل سیلی می‌خورد تو صورتش. تنها چیزی که از اون امپراتوری باقی موند، یه پراید سفید خسته مدل ۹۰ بود که خشایار برای سرایدار شرکت گرفته بود و یه مبلغ کمی پول رهن که با هزار مکافات جور شد. حالا نیوشا، خانمی که تا دیروز دغدغه‌ش ست کردن رنگ پرده با مبلمان بود، نشسته بود کف یه آپارتمان ۴۰ متری، طبقه چهارم بدون آسانسور، ته خیابون جیحون. صدای دعوای همسایه بالایی و بوی پیازداغ سوخته راهرو، سمفونی جدید زندگیش بود. هفته اول فقط زل زده بود به سقف نم‌زده و گریه می‌کرد. این همون مرحله "انکار" و "خشم" بود که روانشناسا میگن؛ باورش نمی‌شد این زندگی خودشه. ولی شکم گرسنه تعارف حالیش نیست. موجودی کارتش رسیده بود به ته دیگ. قبض برق اومده بود و صاحبخونه هم پیام داده بود "اجاره اول ماه یادت نره". نیوشا جلوی آینه دستشویی ایستاد. چشماش پف کرده بود و موهاش دیگه براق نبودن. یاد یه جمله‌ای از خشایار افتاد که همیشه موقع بحران‌های شرکت می‌گفت: «نیوشا، وقتی طوفان میشه، درختی که خم نشه، می‌شکنه. الان وقتِ غرور نیست، وقتِ بقاست.» سوییچ پراید رو برداشت. دستش می‌لرزید. اپلیکیشن اسنپ رانندگان رو که دیشب با اکراه نصب کرده بود، باز کرد. دکمه "شروع به کار" رو زد. قلبش تالاپ‌تالاپ می‌زد، انگار داشت می‌رفت میدون جنگ. اولین درخواست اومد: «مبدا: نواب، مقصد: میدان انقلاب». نیوشا نفس عمیق کشید، چادر ماشین رو برداشت و استارت زد. ماشین با یه صدای قیژ‌قیژ روشن شد. وقتی مسافر، یه پسر جوون دانشجو، در رو باز کرد و بدون سلام پرید صندلی عقب و گفت: «کولر رو بزن خانم، پختیم»، نیوشا تازه فهمید که دیگه "خانمِ مهندس راد" نیست؛ الان فقط یه راننده است که باید حواسش به امتیاز و ستاره‌هاش باشه تا نون شبش رو دربیاره. توی ترافیک سنگین نواب، وقتی داشت دنده عوض می‌کرد، صدای خشایار دوباره توی سرش پیچید: «توی بازار، پول نقد پادشاهه؛ مهم نیست چی می‌فروشی، مهم اینه که جریان نقدینگی داشته باشی.» نیوشا الان هیچی نداشت، جز همین فرمون و چهار تا چرخ که باید باهاش پول نقد می‌ساخت. فصل دوم: معجزه کتلت و درس‌های آقای مهندس