اسنپ گیر نیومد. مجبور شدم دربست بگیرم تا جردن. ۳۵۰ هزار تومن. فقط برای رفت. راننده داشت غر می‌زد. «طلا شد ۱۳ تومن آقا. ۱۳ میلیون! دیروز می‌خواستم یه تیکه طلای آب‌شده واسه زنم بگیرم، نشد. الان دیگه حسرت شد.» جواب ندادم. سرم تو گوشی بود. کانال تلگرام قیمت لحظه‌ای: دلار: ۱۳۱,۲۰۰ تومان. قلبم تیر کشید. صاحب‌خونه دیشب پیام داد: «کاوه جان، یا ۲۰۰ ماهی ۱۰، یا تخلیه.» ۲۰۰ میلیون پول پیش اضافه؟ از کجا؟ کل پس‌اندازم به ۱۰۰ تومن نمی‌رسید. امیدم به همین مصاحبه بود. هلدینگ «دکتر پاشا». حقوقش نجومی بود. شایدم دلاری. رسیدم. ساختمون شیک بود. از اون‌هایی که بوی پول میده. بوی تخصص. منشی راهنماییم کرد تو اتاق شیشه‌ای. روبروم «دکتر سهرابی» نشسته بود. یه مرد ۵۰ ساله، اتوکشیده، با نگاهی که انگار داشت مغزت رو اسکن می‌کرد. رزومه‌م رو میز بود. سهرابی عینکشو برداشت. «کاوه جان، نوشتی ۶ سال سابقه مدیریت داری. کمپین‌های خوبی هم بستی.» سینه‌مو دادم جلو. این زمین بازی من بود. «بله دکتر. من کف بازار بودم. وقتی بقیه داشتن تئوری می‌خوندن، من داشتم تارگت می‌زدم. تجربه یعنی همه‌چی. من می‌دونم مشتری چی می‌خواد.» سهرابی سری تکون داد. سرد. «تجربه عالیه. اما اینجا ما با دیتا کار می‌کنیم، نه حس ششم. ببینم، تو استراتژی ورود به بازارت، مدل Five Forces پورتر رو چطور با رفتار مصرف‌کننده ایرانی تطبیق دادی؟ یا وقتی از پرسونای مخاطب حرف می‌زنی، دیتای کمی‌ت بر اساس کدوم متدولوژی تحقیقات بازاره؟» خشکم زد. پورتر؟ متدولوژی؟ سریع جمعش کردم: «دکتر، بازار ایران فرمول‌بردار نیست. پورتر مال کتاباست. من کف اینستاگرامم. من می‌دونم چه کاوری کلیک می‌خوره.» لبخند کجی زد. از اون لبخندایی که یعنی "تو هیچی نمی‌فهمی". گفت: «کاوه، ما اینجا دنبال کسی نیستیم که فقط "کار رو درآره". ما دنبال کسی هستیم که بدونه "چرا" کار دراومده تا بتونه تکرارش کنه. شما ۴۰۰۰ ساعت کار اجرایی کردی، ولی انگار ۴ ساعت هم مطالعه آکادمیک از منابع روز دنیا نداشتی. درسته؟» حرصم گرفت. صورتم داغ شد. «آقای دکتر، من فروش رو ۳ برابر کردم تو شرکت قبلی!» سهرابی رزومه رو بست. «شانس هم می‌تونه فروش رو ۳ برابر کنه. تورم هم می‌تونه. ولی تخصص یعنی پیش‌بینی علمی. ما دنبال متخصصیم، نه فقط یه اپراتور باهوش.» ده دقیقه بعد تو خیابون بودم. رد شده بودم. به همین سادگی. سیگار رو روشن کردم. دستم می‌لرزید. دلار شد ۱۳۱,۵۰۰. با خودم گفتم: «مرتیکه فسیل. نشسته پشت میز، چهار تا کتاب خونده فکر کرده خبریه. من ۶ سال جون کندم. ۶ سال!» ولی ته دلم یه چیزی داشت مثل موریانه مغزم رو می‌خورد. یه ترس گنگ. چرا حرفاش انقدر سنگین بود؟ چرا حس کردم جلوی یه غول ایستادم و خودم یه کوتوله‌م؟ گوشیم زنگ خورد. صاحب‌خونه بود. رد تماس دادم. پیامک بانک اومد: برداشت بابت هزینه اسنپ برگشت. موجودی: ۴ میلیون و دویست هزار تومان. تا سر ماه ۱۰ روز مونده بود. من "بلد" بودم کار کنم. پس چرا هیچ‌کس حاضر نبود بابت این "بلدی" پول درست حسابی بده؟ کجای کار می‌لنگید؟