صدای بوق ممتد ماشین‌ها تو ترافیک سنگین همت، مغز فرهاد رو سوراخ می‌کرد. نگاهش افتاد به گوشی که روی صندلی شاگرد داشت می‌لرزید; اسم "حاجی بازاری" روش افتاده بود. برای بار دهم دکمه رد تماس رو زد و گوشی رو دمر گذاشت تا نوری نبینه. نفسش بالا نمیومد، انگار یه فیل نشسته بود رو قفسه سینه‌ش. کولر سانتافه تا ته روشن بود ولی عرق سرد از شقیقه فرهاد راه گرفته بود و می‌ریخت پایین. با خودش گفت: «فقط یه هفته دیگه... فقط یه هفته وقت می‌خوام تا اون وام کوفتی جور بشه.» رسید توی پارکینگ، ولی پیاده نشد. آینه رو داد پایین و به چشای خسته‌ش خیره شد. با دست صورتش رو محکم ماساژ داد، انگار می‌خواست خستگی و ترس رو از تو پوستش بکنه‌. یه نفس عمیق کشید و یه لبخند گنده و مصنوعی کاشت رو لبش. تمرین کرد: «سلام عزیزم! سلام بابایی!» کلید رو که انداخت تو در، انگار دکمه تغییر شخصیتش رو زدن. تا در باز شد، صدای جیغ آوا پیچید: «بابایی اومدددد!». فرهاد تمام اون کوه بدهی و ترس از بازداشت رو پشت درِ واحد جا گذاشت، زانو زد و دخترش رو بغل کرد و چرخوند. تهمینه با یه سینی چای و بوی عطر همیشگیش اومد جلو. فرهاد پاکت پسته و آجیلِ اعلا رو که سر راه "نسیه" برداشته بود، داد دست زنش. تهمینه چشاش برق زد: «دیوونه! باز که ولخرجی کردی! مگه قرار نشد پس‌انداز کنیم؟» فرهاد قهقهه زد: «دنیا دو روزه خانم، بخور نوش جونت.» ولی دروغ می‌گفت. دقیقاً همین رفتارهای کوچیک، نشونه‌های خطرناکی بودن که روانشناس‌ها بهش میگن "خرید درمانیِ ناشی از انکار". فرهاد داشت پول خرج می‌کرد تا به خودش و زنش ثابت کنه که هنوز اوضاع تحت کنترله و ورشکست نشده. نشستن پای شام، ولی هر لقمه برای فرهاد مزه خاک می‌داد. گلوش بسته شده بود و صدای تپش قلبش رو توی گوشش می‌شنید. موبایلش توی جیبش ویبره رفت. رنگش پرید. تهمینه پرسید: «چیزی شده فرهاد؟ چرا رنگت گچ شده؟» فرهاد سریع قاشق رو گذاشت زمین و گفت: «نه بابا، خستگی کاره. یه کم آب بزنم صورتم میام.» پرید توی دستشویی و در رو قفل کرد. شیر آب رو تا ته باز کرد تا صدای شرشر آب همه جا بپیچه. پیشونی‌ش رو چسبوند به آینه سرد دستشویی. دلش می‌خواست داد بزنه، فریاد بکشه و بگه "من بریدم، من می‌ترسم". دستش رو گذاشت جلوی دهنش و یه هق‌هق خفه از گلوش اومد بیرون. تصویر خودش تو آینه تار شده بود. چند دقیقه همونجوری موند. بعد آب سرد رو پاشید رو صورتش تا قرمزی چشاش بره. دوباره اون لبخندِ فیک رو چسبوند رو صورتش، حوله رو برداشت و در دستشویی رو باز کرد تا برگرده سرِ صحنه نمایشِ زندگیش. پایان فصل ۱