لوکیشن: راسته زرگرهای بازار وکیل - عصر پنجشنبه بازار وکیل پنجشنبه‌شبا جای سوزن انداختن نبود. آرمیتا هدفونش رو انداخته بود دور گردنش و زور می‌زد پا به پای خاله شهره و مامان بیاد، ولی همش حواسش پرت نوتیفیکیشن‌های اینستاگرامش بود. پریناز (دخترخاله‌ش) همین ده دقیقه پیش استوری گذاشته بود: "یه عصر جذاب، خریدای جذاب‌تر". عکسِ دو تا بگِ لباسِ مارک. آرمیتا لبش رو جوید. دستش رو مشت کرد تو جیبِ هودیِ گشادش. کارت بانکی‌اش اون تو بود. ده میلیون و دویست هزار تومن. حاصلِ کلِ پول توجیبی‌ها، شادباش‌های تولد و حتی پولی که از فروختن اکانتِ بازی‌اش گیرش اومده بود. امروز نوبت اون بود که استوری بذاره. خاله شهره که موهای مش‌کرده‌اش رو خیلی شیک بالای سرش جمع کرده بود و بوی عطر تندش خط می‌نداخت تو هوا، وایساد جلوی ویترین گالری طلا: «ببین آرمیتا! اینا رو می‌گفتم. ظریف، مینیمال، خوراکِ خودته.» مامان هم وایساد و با وسواس ویترین رو اسکن کرد. خبری از نصیحت‌های کلیشه‌ای نبود. مامان می‌دونست آرمیتا خودش ریز و بمِ قیمت‌ها و مدل‌ها رو از پیج‌های بلاگرها حفظه. فقط کوتاه گفت: «مطمئنی می‌خوای همه پولت رو بدی طلا؟ آرمیتا شونه بالا انداخت، در حالی که داشت تو شیشه ویترین چتری‌هاش رو مرتب می‌کرد گفت: «نه مامان، گوشی که دِمُده میشه. پریناز هی پزِ نیم‌ستش گردنبندش رو میده. منم باید یه چیزی داشته باشم که به چشم بیاد. یه چیزی که... شاین داشته باشه.» رفتن تو مغازه. فروشنده یه پسر جوون بود با پیرهن جذب و ساعت هوشمند، نه مثل اون پیرمردهای بازاری قدیم. موزیک لایت خارجی هم تو فضا پخش بود. فروشنده با لبخندِ بازاریاب‌پسندی گفت: «سلام، خوش اومدید. کارای تینجری جدیدمون تازه رسیده. دنبالِ چه سبکی هستید؟ کارتیه؟ ون‌کلیف؟» آرمیتا با اعتماد به نفسِ الکی رفت جلو: «یه پلاک می‌خوام. حدود ده تومن. طرح پروانه یا یه چیزی تو این مایه‌ها. ولی نمی‌خوام خیلی سبک به نظر بیاد.» پسر جوون سینی چرمی رو گذاشت روی پیشخوان شیشه‌ای. «سلیقه‌ت عالیه. ببین این کارِ پروانه رو. تراش‌خورده‌س، لیزری نیست. یعنی توی نور، درخشش برلیان رو داره ولی نگین نداره که موقع فروش ضرر کنی.» خاله شهره پرید وسط: «وای آرمیتا! این محشره. بنداز گردنت ببینم.» آرمیتا پلاک رو برداشت. سبک بود، خیلی سبک. ولی تراش‌های روی بال‌های پروانه جوری بود که انگار صد تا نگینِ ریز داره. انداختش گردنش و تو آینه قدی نگاه کرد. این همون چیزی بود که لازم داشت واسه مهمونی فردا شب. یه بیانیه که بگه: "منم دیگه بچه نیستم، داراییم به خودم وصله." فروشنده ماشین‌حسابش رو برداشت. این لحظه، لحظه‌ی مرگِ سرمایه بود، اما هیچکس صداش رو نشنید. «خب، وزن کار، یک گرم و هشتصد سوت. طلای خامش میشه چیزی حدود هشت و خورده‌ای. اما چون کارِ برند و تراشِ دستِ خاصه، اجرتش یه کم بالاس. ۲۸ درصد اجرت، ۷ درصد سود، ۹ درصد مالیات...» فروشنده تندتند دکمه می‌زد. آرمیتا اصلاً به "۲۸ درصد اجرت" گوش نداد. تو ذهنش داشت کپشنِ پستِ جدیدش رو می‌نوشت. پسر جوون گفت: «جمع کلش میشه ده میلیون و صد و پنجاه. ولی چون مشتری خودمونید، رُندش می‌کنم ده و صد. خوبه؟» مامان یه لحظه مکث کرد، انگار می‌خواست چیزی بگه. شاید می‌خواست بگه: "پسرجان! ۲۸ درصد اجرت یعنی یک سومِ پولِ بچه داره دود میشه!" اما نگاهِ ذوق‌زده‌ی آرمیتا رو که دید، ساکت شد. مامان فقط گفت: «مبارکت باشه عزیزم. کارتت رو بده.» صدای دستگاه پوز اومد. رسید چاپ شد. آرمیتا جعبه‌ی کوچکِ سفید رو گرفت. حس می‌کرد برنده شده. فکر می‌کرد الان ۱۰ میلیون تومن "سرمایه" داره. نمی‌دونست که تو واقعیت، به محض اینکه پاش رو از مغازه بذاره بیرون، اگه بخواد همون پلاک رو بفروشه، به زور ۷ میلیون تومن دستش رو می‌گیره. اون ۳ میلیون تومن رو فقط بابت "احساسِ لاکچری بودن" و "برقِ تراش‌ها" داده بود. خاله شهره دست انداخت دور گردن آرمیتا و در گوشش گفت: «عالی شد. حالا بذار پریناز هر چی می‌خواد استوری بذاره. طلا یه چیز دیگه است.» آرمیتا لبخند زد و با گوشیش از جعبه عکس گرفت. هنوز نمی‌دونست که فردا، خانم "ندا"، معلم مدرسه‌شون که تازه از تهران اومده بود و خیلی هم "کول" و امروزی بود، قراره چه جوری با یه فرمول ساده، گند بزنه به این حسِ پیروزی.