شبای بازار تهران، سگ صاحابشو نمی‌شناسه. کرکره مغازه‌ها که میاد پایین، اون هیاهو و بدو بدو تبدیل میشه به یه سکوت ترسناک که فقط صدای زوزه باد تو دالان‌ها می‌شکنه. آریا، پسرک ۱۳ ساله‌ی سیه‌چرده‌مون، نشسته بود زیر چرخ‌دستی‌ش. یه تیکه برزنت کهنه رو کشیده بود رو خودش که سوز سرما نره تو استخوناش. این چرخ‌دستی، هم ابزار کارش بود، هم سقف خونه‌ش. بغلاش، "لویی" دراز کشیده بود. یه سگ زرد و لاغر که فقط ۶ ماهش بود و تبدیل شده بود به تنها رفیق آریا تو این شهر درندشت. گرمای تن لویی، تنها بخاریِ آریا تو اون شبای سرد زمستون محسوب می‌شد. اون روز آریا حسابی کار کرده بود. از صبح علی‌الطلوع بار جابه‌جا کرده بود؛ از پارچه‌های سنگین مولوی تا کارتن‌های کفش چارسوق. شونه‌هاش طوری درد می‌کرد که انگار با چماق کوبیده بودن روش. دست کرد تو جیب مخفی شلوار کردی‌ش. چند تا اسکناس مچاله شده رو لمس کرد. این اولین باری بود که انقدر پول یه جا تو جیبش بود. بوی پول قاطی بوی عرق تنش شده بود. شکمش بدجور قار و قور می‌کرد. بوی فلافلی سر کوچه مروی هوش از سرش برده بود. دلش می‌خواست بدوِ بره اونجا، یه ساندویچ دو نونه با سس خردل بگیره و تا خرخره بخوره. همون موقع، صدای خنده‌های بلند چند تا پسر جوون اومد. "بچه‌های بازار" بودن. همونایی که صبح تا شب آریا رو مسخره می‌کردن و به لهجه‌ی شیرین بلوچی‌ش می‌خندیدن. یکیشون داد زد: «هوی بچه شهرستان! اون زیر موش نشی!» و لگدی زد به چرخ آریا. آریا نفسش رو حبس کرد. دستش رو محکم گرفت دور گردن لویی تا سگ بیچاره پارس نکنه و کتک نخورن. یاد حرف پدرش افتاد که موقع خداحافظی تو روستا بهش گفته بود: «آریا، تهران شهر گرگاست. اگه وا بدی، تیکه پاره‌ت می‌کنن. ولی اگه صبر کنی، نوبت تو هم میشه.» آریا دوباره پولای تو جیبش رو لمس کرد. الان یه دوراهی داشت: یا بره اون ساندویچ رو بخوره و یه ساعت حال کنه، یا گشنگی رو تحمل کنه و پول رو نگه داره. اینجا بود که اولین درس بزرگش رو گرفت، بدون اینکه اسم علمیش رو بدونه: به تعویق انداختن لذت. روانشناسا بهش میگن "تست مارشمالو". یعنی توانایی نه گفتن به خوشیِ الان، برای یه پاداش گنده‌تر تو آینده. آریا آب دهنش رو قورت داد. بی‌خیال فلافل شد. رفت سمت نونوایی که داشت می‌بست. یه نون بربری خشک و خالی گرفت. نصفش رو داد به لویی، نصفش رو هم خودش سق زد. سیر نشد، ولی یه حس قدرتی تـوش جوونه زد. اون پولی که خرج نکرد، فقط کاغذ نبود؛ "مهمات" بود برای روز مبادا. حس کرد یه قلک نامرئی داره که هر شب داره سنگین‌تر میشه. همون موقع، سایه‌ی یه مرد افتاد رو چرخ‌دستی. آریا سرش رو آورد بالا. "اوس کریم چای‌چی" بود. با اون سینی گرد و استکان‌های کمرباریکش که دیگه خالی بودن. اوس کریم یه نگاه به نون خالی دست آریا کرد، یه نگاه به چشمای براقش. لبخند کجی زد و گفت: «باریکلا پسر... شکم رو میشه با سنگ هم سیر کرد، ولی جیب خالی رو با هیچی نمیشه پر کرد.» پیرمرد یه حبه قند انداخت جلوی آریا و رفت تو دل تاریکی. آریا قند رو گذاشت دهنش. شیرین بود. شیرین‌تر از هر ساندویچی. اون شب، آریا دفترچه‌ی کوچیک و کثیفش رو درآورد. با مدادی که نوکش رو با دندون تیز کرده بود، یه خط کشید: روز اول: زنده موندیم و ۱۰ تومن پس‌انداز کردیم. چشم‌هاشو بست و صدای نفس‌های لویی رو شنید. تو دلش گفت: «یه روزی میرسه که من آقای این بازار میشم، لویی. قول میدم.» و خوابش برد، در حالی که دستش هنوز مشت شده بود روی جیبش.